جامعه کلنگی

حاصل سال های عمر رفته بر باد منچندی پیش یک مقام مسوول در وزارت بهداشت اعلام کرد که ایرانیان سالانه ۱۰ سال عمر بر باد رفته دارند، به آن معنا که ۱۰ سال زودتر جان خود را بر اثر بیماری های غیرواگیر (بیماری های قلب و عروق و گردش خون، اختلالات اسکلتی و عضلانی، اختلالات روانی و رفتاری، سوانح جاده ای، سرطان و بیماری های تنفسی مزمن) از دست می دهند که هزینه غیر مستقیم آن بیش از 270 میلیارد دلار در سال است! (سایت الف - کد مطلب: 284184 - تاریخ انتشار:سه شنبه ۳۰ تیر ۱۳۹۴).نمی دانم سال های عمر رفته بر باد من، چقدر است و چقدر می ارزد! قسمتی از حاصل آن را که رنگ و بوی خاک دارد (شامل 24 مقاله علمی و 2 کتاب و مطالب دیگر) و عمدتا قبل از سال 88 منتشر شده (چرا؟ شاید وقتی دیگر بگویم) در نشانی زیر بارگذاری شده است.من و خاک به قول شادروان مهدی اخوان ثالث، پوستینی کهنه است که برای فرزندان خودم و فرزندان این آب و خاک به میراث می گذارم. پوستینی کهنه دارم منیادگاری ژنده پیر از روزگارانی غبار آلودسالخوردی جاودان مانندمانده میراث از نیاکانم مرا، این روزگار آلود...های، فرزندم!بشنو و هشداربعد من این سالخورد جاودان مانندبا بر و دوش تو دارد کارلیک هیچت غم مباد از اینکو،کدامین جبه ی زربفت رنگین می شناسی توکز مرقع پوستین کهنه ی من پاک تر باشد؟با کدامین خلعتش آیا بدل سازمکه نه در سودا ضرر باشد جامعه کلنگی...

بزرگان اندیشه ورزی در حوزه جامعه شناسی، تاریخ و سیاست، خودکامگی را بزرگترین مانع تاریخی، سیاسی و اجتماعی پیشرفت ایرانیان دانسته و نظریه ها در شرح آن پرداخته اند. گذشته از بحث های نظری، جنبه های روانشناختی خودکامگی بسیار ارزشمند هستند ولی کمتر بررسی شده است. مانس اشپربر و اینیاتسیو سیلونه با نگاهی روانکاوانه در موضوع خودکامگی کنکاش کرده اند؛ اولی با نگاهی آکادمیک و دومی با چاشنی طنز. کتاب سیلونه را مهدی سحابی به زیبایی به فارسی برگردانده و کتاب اشپربر را دکتر علی صاحبی مجددا ترجمه کرده است (بعد از نشر ترجمه ای با عنوان جباریت). در هر دو کتاب، نکته جالب برای ما ایرانیان آن است که با خواندن آنها، آینه ای در برابر خود می بینیم، که تصویر آن شباهت های حیرت انگیز با منش و شخصیت جمعی و فردی ما (و نه فقط حاکمان) دارد. این دو کتاب را در زیر ببینید و همچنین، اگر دسترسی دارید، نمونه ارزشمند دیگری را هم بخوانید از عبدالرحمن کواکبی، به نام طبایع الاستبداد که از جمله کتاب های راهگشای جنبش مشروطیت بود.بررسی روانشناختی خود کامگیمکتب دیکتاتورهابرچسبها: خودکامگی, مانس اشپربر, اینیاتسیو سیلونه, مکتب دیکتاتورها, روانشناسی خودکامگی+ نوشته شده در شنبه ۲۷ آبان ۱۳۹۶ساعت 17:10 توسط فؤاد تاجیک | جامعه کلنگی...

علت های عقب ماندگی ایران و ایرانیان از قافله تمدن بشری و معلق ماندن میان سنت و مدرنیته، از چند دهه پیش از نهضت مشروطه تا به اکنون، مورد کاوش پژوهشگران دلسوخته ما (و گاهی دیگران) قرار گرفته است. بعد از انتشار سفرنامه هایی که در آستانه نهضت مشروطیت زمینه ساز بیداری ایرانیان شد، محمد علی جمالزاده و مهدی بازرگان از زاویه انتقاد از خود، به بررسی موضوع پرداختند و در چند دهه اخیر نیز، چندین کتاب ارزشمند در این مورد نگاشته شده است. کنکاش در اینکه برای اصلاح وضع موجود؛ اولویت با تغییرات از بالا یا پایین، درون یا بیرون، فرد یا جامعه و حکومت، اقتصاد یا سیاست، اندیشه یا گفتار و کردار، و بسیاری دوگانه های این چنینی باشد؛ به بحث تقدم و تأخر مرغ و تخم مرغ می ماند! و شاید تا ابد بتوان آن را ادامه داد. شاید چاره کار بدون احساس خود بزرگ بینی یا حقارت، عمل آگاهانه برای تغییر خود و دیگران و همزمان شدن این تغییرات در فرایند نوزایی و توسعه باشد. در اینجا، بخش هایی از دو کتاب را بخوانید، که شاید بیشتر یاد آور حکایت "یک سوزن به خود و یک نیشتر به دیگری" و اندکی دردناک باشد. جامعه شناسی نخبه کشی - علی رضاقلیپی نکته هایی بر جامعه شناسی خودمانی - حسن نراقی برچسبها: علی رضاقلی, حسن نراقی, جامعه شناسی نخبه کشی, جامعه شناسی خودمانی, اصلاح و تغییر ایران و ایرانیان+ نوشته شده در شنبه ۴ آذر ۱۳۹۶ساع جامعه کلنگی...

معمای تحلیل - دی ماه 1395روش فکرکردن و واقعی تحلیلکردن، خود نعمتی است. فهمیدن دقیق و با حداقل پیشفرضِ وقایع پیرامونی، نعمتی بزرگتر. چه ارتباط جالب علمی هست میان خودنمایی، نمایش، خود بزرگ بینی و اغراق از یک طرف و سیاسی بودن، همه چیز را سیاسی دیدن، راه حلها را سیاسی دانستن و سیاست زده بودن از طرف دیگر. هر دو نیاز به اغراق، خود بزرگ بینی، نمایش و تئاتر دارند.آسیاییها و حتی ویتنامیها سریع متوجه شدند باید توانمندیهای اقتصادی، تولیدی، تجاری و مدنی خود را غنی کنند تا دیگران فرصت تعدّی به سرزمین آنها را نداشته باشند. افقهای خود را واقعی تعریف کردند، مزیت نسبی خود را دقیق مشخص کردند و از همه مهم تر و تعیین کننده تر: بین خود به تفاهم رسیدند. تفاهم در داخل به مراتب کلیدیتر و شاید مقدمهای بر تفاهم با بیرون است. چینیها رفتند از اقصی نقاط جهان، هنرمندان، دانشمندان و کارآفرینان چینی را به چین آوردند تا برای قدرت ملی از آنها بهرهمند شوند. اگر چینیها، مبنا را تقسیم بندیهای سیاسی میگذاشتند، نمیتوانستند چنین اقدامی کنند. اگر شاقول تفاهم را سیاست، مواضع سیاسی و مرزبندیهای سیاسی قرار میدادند، نمیتوانستند اقتصاد دوم جهان شوند و با ثروتی که تولید کردهاند، ۱۲ ناو هواپیمابر در دست ساخت داشته باشند.تاریخ نشان میدهد تفاهم داخلی پیرامون ایسمهای سیاسی جواب نمیدهد. اگر نروژیها مبن جامعه کلنگی...